Czy separacja może uratować małżeństwo?

W ostatnich dniach Michael Douglas i Catherine Zeta-Jones ogłosili, że są w separacji. Podobno powodem rozstania jest „trochę czasu dla siebie i praca nad sobą”. 13-letnie małżeństwo przetrwało raka gardła Douglasa i diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej Zety-Jones. W tym samym raporcie zauważono również, że nie podjęto żadnych działań prawnych.

Rodzi to pytanie: czy separacja może uratować małżeństwo? To proste „tak, może”. Bardziej skomplikowane pytanie brzmi: „Czy separacja uratuje małżeństwo?” Odpowiedź brzmi: „niekoniecznie”. W rzeczywistości badania pokazują, że co najmniej 50% par, które się rozstają, tego nie udaje. Kończą się rozwodem. Czy ta liczba nie wydaje ci się podejrzanie podobna do liczby małżeństw, które kończą się w populacji ogólnej?

Dzieje się tak z jednego prostego powodu: separacje nie są panaceum i naprawdę powinny być postrzegane jako „wysiłek ostatniej szansy”, a nie punkt wyjścia.

Z mojego doświadczenia wynika, że ​​separacje to bardziej ogólnie „próby generalne przed rozwodem”. Małżeństwo i kwestie małżeńskie muszą być rozwiązywane przez dwie osoby. Bycie w separacji na ogół przynosi ulgę w bólu związanym z walką… ale to niekoniecznie oznacza, że ​​ma miejsce jakakolwiek rzeczywista zmiana. Jeśli wyjmę rękę z gorącego strumienia wody, poczuję ulgę, gdy wyciągnę rękę z gorąca. To nie ma wpływu na zmianę temperatury tej wody.

Zbyt często separacja służy jednemu z dwóch celów:

1) Pozwala jednej osobie rozpocząć proces dystansowania się od drugiej osoby. Innymi słowy, jest to pół kroku do rozwodu.

2) Pozwala obojgu ludziom uciec od napięcia związanego z ich obecną sytuacją, ale bez rozwiązania lub zmiany.

Więc tak, separacja może być częścią uzdrowienia małżeństwa, ale tylko wtedy, gdy jest właściwie wykorzystana.
Oto kilka wskazówek, jak wykorzystać separację jako sposób na uratowanie małżeństwa:

1) Użyj separacji w oddzielnych lokalizacjach jako ostatniej opcji.

Separacje w domu mogą być lepszym punktem wyjścia. Może dać potrzebny dystans, aby zatrzymać zranienia i niepokój związany z kryzysem w związku.

2) Przed rozstaniem bardzo jasno określ, w jaki sposób pozostaniesz w kontakcie.

Możesz usłyszeć, jak ludzie mówią, że NIE powinieneś mieć kontaktu podczas separacji. Po pierwsze, jeśli w grę wchodzą dzieci, jest to niemożliwe. Po drugie, prowadzi do tego, że oboje ludzie budują własne, indywidualne życie, w którym to momencie staje się próbą generalną przed rozwodem.

Prawdziwym problemem w związku jest rozłączenie. Dalsze rozłączanie nie ma na to wpływu, ale zwykle zwiększa rozłączenie.

3) Organizuj regularne spotkania, aby omawiać praktyczne kwestie wynikające ze wspólnego życia: harmonogramy, finanse itp.

Posiadanie regularnego czasu na dotykanie bazy i rozwiązywanie tych problemów zmniejszy niepokój u obu osób.

4) Ustal regularne pory, aby po prostu być razem – BEZ rozmów o związku lub twoich problemach. Po prostu szansa na bycie razem w lżejszym nastroju i miejscu.

Ustal regularny czas na lunch, czas na kawę, spacery lub inny czas, aby być razem bez większych oczekiwań. To zaczyna leczyć rozłąkę, która prawdopodobnie doprowadziła do problemów małżeńskich.

5) Zobowiąż się do tego, jak zamierzasz się poprawić.

Małżeństwa często prowadzą do stagnacji w samorozwoju, a separacja, jeśli jest zamierzona, może być sposobem na rozpoczęcie własnego procesu rozwoju. Może to oznaczać spotkanie z terapeutą, coachem lub zaufanym przyjacielem.

Ważne jest, aby w tym czasie nie dać się wykoleić bólowi rozstania. Skoncentruj się na tym, co możesz kontrolować: na sobie i swoim kierunku. Idź w kierunku wzrostu i rozwoju. Poruszaj się w kierunku łączenia się ze współmałżonkiem, jeśli to możliwe.

6) Unikaj złośliwych, gniewnych, reaktywnych lub mściwych zachowań.

Nie próbuj dawać lekcji ani wywoływać reakcji. To nie jest czas na robienie rzeczy, ale na ustanowienie sojuszu i odnowienie połączenia.

Jeśli zdecydujesz się zareagować w sposób gniewny lub mściwy, najprawdopodobniej po prostu potwierdzisz powody, dla których twój współmałżonek potrzebuje separacji. Nie przekona twojego współmałżonka do ponownego rozważenia, ani nie nauczy twojego współmałżonka żadnej przydatnej lekcji – innej niż potwierdzenie potrzeby trzymania się z daleka.

7) Oprzyj się błaganiu, błaganiu lub nakłanianiu osoby do powrotu do domu.

Po podjęciu decyzji o separacji separacja musi zostać zakończona decyzją o ponownym połączeniu. Nie powinno się tego robić pod przymusem, ze wstydu lub poczucia winy.

8) Nie używaj dzieci jako karty przetargowej.

Dzieci będą w tym przegrane. Dzieci to niewinne strony, które nie mają nic wspólnego z waszym związkiem, więc nie używajcie ich jako karty przetargowej. Mówiąc najprościej, dzieci potrzebują dostępu do obojga rodziców, bez poczucia ciągnięcia lub bycia częścią walki.

9) W przypadku konstruktywnej separacji ustal rozsądne ramy czasowe.

Otwarte separacje są trudne dla obu stron. „Nie wiem jak długo” to trudna odpowiedź dla obu stron. Jak kończy się separacja? Wszystkie problemy nie zostaną rozwiązane, więc to nie koniec gry. Nagłe poczucie gotowości do ponownego bycia razem jest również trudne, ponieważ pojawi się pewna niechęć do ponownego wejścia w wcześniej skonfliktowaną przestrzeń.

Ale mając ramy czasowe (a sugeruję NIE WIĘCEJ NIŻ 3 miesiące), to pod koniec tego czasu przybyłeś na czas, aby zakończyć separację. Separacja jest zatem zorganizowanym zerwaniem z wyznaczonym końcem.

Jeśli twój współmałżonek się nie zgodzi, nie pozwól, aby był to kolejny punkt walki. Pamiętaj, że możesz kontrolować tylko swój koniec sytuacji.

10) Rozpocznij separację z myślą o końcu. Zacznij od zrozumienia, że ​​powodem separacji jest wyjście poza problemy, aby zapewnić silniejszy i bardziej połączony związek.

Chociaż nie jestem zwolennikiem separacji, wiem, że one się zdarzają. Jeśli więc separacja jest nieunikniona, zbuduj ją w sposób, który przyniesie korzyści twojemu związkowi. Nie pozwól, aby separacja wykoleiła twój związek.